«Παρακολούθησα τα μαθήματα hypnobirthing όταν ήμουν τεσσάρων μηνών έγκυος. Ακόμα θυμάμαι τις μέρες εκείνες. Πόσο φροντισμένη ένιωθα. Έχοντας ήδη ένα παιδί, διάφορες σκέψεις με φόβιζαν. Θα μπορέσω να αφιερώσω χρόνο σε εμένα και το νέο αυτό πλάσμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης; Θα μπορέσω να υποστηρίξω όλα αυτά που επιθυμώ και ονειρεύομαι, χωρίς να παραμελήσω την οικογένειά μου;
Τα μαθήματα με βοήθησαν να ανοίξω χώρο για όλο αυτό το “παραπάνω” και να γίνουν όλα ομαλά και απλά. Δουλέψαμε πρακτικά πάνω στη μεγαλύτερη φοβία μου, που ήταν η ασφάλεια του μωρού κατά την διάρκεια του τοκετού. Θυμάμαι πως όταν τέλειωσαν τα μαθήματα, γύρισα σπίτι και ήξερα ακριβώς τι θέλω να κάνω, πώς θέλω να το κάνω, και ένιωθα σίγουρη ότι μπορώ να το κάνω.
Ταυτόχρονα άρχισα να ακούω τις χαλαρώσεις κάθε βράδυ. Με βοήθησαν πολύ στην επαφή με το μωρό και στην ψυχική μου ηρεμία. Ήταν η καθημερινή μου ιεροτελεστία. Αργότερα βοήθησαν και τον μπαμπά να ηρεμήσει και να νιώσει ότι είναι εντάξει η μαμά να γεννήσει στο σπίτι. Καθώς ο καιρός πέρναγε, οι θετικές δηλώσεις, ο τρόπος σκέψης έγινε βίωμά μου. Και κάθε φορά που κάποια νέα ανησυχία εμφανιζόταν, η Ευτυχία ήταν εκεί να με βοηθήσει να διατηρήσω την επαφή με το μέσα μου και να το δουλέψω.
Κι έτσι πέρασε ο καιρός και φτάσαμε στις 41+2. Οι μαίες και η βοηθός μητρότητας κατέφθασαν σπίτι. Όλα ήταν έτοιμα. Και εγώ απλά έκλεισα τα μάτια, συγκεντρώθηκα στην ανάσα μου και αφέθηκα. Για 12 ώρες. Κάποιες στιγμές άκουγα τις χαλαρώσεις. Κάποιες στιγμές αγκάλιαζα το παιδί μου και τον άντρα μου. Κάποιες στιγμές κοιμόμουν ανάμεσα στα κύματα. Σαν να επαναλάμβανα απλά την καθημερινή μου ιεροτελεστία. Ήρεμα, απλά, εύκολα. Και όταν ήρθε η ώρα, το μωρό μου βγήκε από την φωλιά του και κούρνιασε στην αγκαλιά μου.»
~ Γωγώ Μάρκου, μαμά, πολιτικός μηχανικός
